آمریکا در آستانه زلزله سیاسی؟ | آنچه باید درباره میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ بدانید
محبوبیت دونالد ترامپ در پاییز ۲۰۲۶ به میانگین ۳۵ تا ۳۸ درصد رسیده. برای مقایسه، جورج بوش با ۳۸ درصد محبوبیت وارد میان‌دوره‌ای ۲۰۰۶ شد و سی کرسی مجلس را باخت. باراک اوباما در ۲۰۱۰ حتی ۴۵ درصد محبوبیت داشت، اما شصت‌وسه کرسی از دست داد. با این پیشینه، و با فاصله هفت تا هشت واحدی دموکرات‌ها در نظرسنجی‌های سراسری، سؤال اصلی این نیست که آیا جمهوری‌خواهان کرسی می‌بازند. سؤال این است که چقدر می‌بازند و چرا.
از این پست، این ستون مسیر انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ آمریکا را دنبال می‌کند. برای شروع باید چارچوب کلی این انتخابات را روشن کرد؛ از سازوکار نهادی گرفته تا شکاف‌های اجتماعی‌ای که نتیجه را رقم می‌زنند.
خلاصه مسیر: کنترل کنگره با حاشیه‌ای چند کرسی‌ای در دست جمهوری‌خواهان است؛ محبوبیت ترامپ در پایین‌ترین سطح دوره دوم قرار دارد؛ الگوی تاریخی نشان می‌دهد حزب حاکم تقریباً همیشه کرسی می‌بازد؛ و نقشه فعلی بیش از بیست حوزه واقعاً رقابتی دارد.
فهرست مطالب
۱. میان‌دوره‌ای چیست و چرا اهمیت نهادی دارد
هر دو سال یک‌بار، در میانه دوره چهارساله ریاست‌جمهوری آمریکا، انتخاباتی برگزار می‌شود که تمام ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و حدود یک‌سوم کرسی‌های سنا را تجدید می‌کند. به همین دلیل به آن «میان‌دوره‌ای» می‌گویند. در چرخه ۲۰۲۶ هم همین اتفاق می‌افتد: همه ۴۳۵ کرسی مجلس، ۳۵ کرسی سنا (شامل دو انتخابات ویژه) و ۳۶ فرمانداری ایالتی روی برگه رأی خواهند بود.
اهمیت این انتخابات از منطق چک‌اند‌بالانس نظام آمریکا می‌آید. رئیس‌جمهور بدون کنترل کنگره عملاً دستش برای تصویب بودجه، انتصاب قاضی یا تصویب قانون بسته است. کنگره کنونی هم با حاشیه‌ای بسیار باریک در دست جمهوری‌خواهان است؛ در مجلس ۲۱۸ به ۲۱۴ و در سنا ۵۳ به ۴۷. یعنی جابه‌جایی چند کرسی کافی است تا کل توازن قدرت در واشنگتن عوض شود.
۲. نفرین میان‌دوره‌ای؛ چرا حزب حاکم تقریباً همیشه می‌بازد
از ۹ میان‌دوره‌ای اخیر آمریکا (۱۹۹۴ تا ۲۰۲۲)، در ۷ مورد حزب رئیس‌جمهور در مجلس کرسی از دست داده است. بوش در ۲۰۰۶ سی کرسی باخت. اوباما در ۲۰۱۰ شصت‌وسه کرسی، بزرگ‌ترین ضربه از دهه ۱۹۳۰ به این‌سو. در ۲۰۱۴ سیزده کرسی و ترامپ در ۲۰۱۸ چهل کرسی. تنها استثنای واقعی، ۲۰۲۲ بود که بایدن با از دست دادن فقط ۹ کرسی جان سالم به در برد؛ نتیجه‌ای که بیشتر تحلیلگران آن را به شوک رأی دیوان عالی درباره سقط جنین و ضعف نامزدهای جمهوری‌خواه نسبت می‌دهند، نه یک روند طبیعی.
علت اصلی این الگو، مشارکت رأی‌دهندگان است. نرخ مشارکت در میان‌دوره‌ای به‌طور ساختاری ۸ تا ۱۵ واحد درصد پایین‌تر از انتخابات ریاست‌جمهوری است. برای نمونه، مشارکت از ۶۴ درصد در ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ به ۴۶ درصد در میان‌دوره‌ای ۲۰۱۰ سقوط کرد. این افت بیشتر از همه دامن رأی‌دهندگان حاشیه‌ای، جوانان و اقلیت‌ها را می‌گیرد؛ همان گروه‌هایی که معمولاً بخش بزرگی از پایگاه حزب حاکم‌اند. در مقابل، رأی‌دهندگان اپوزیسیون معمولاً با انگیزه و خشم بیشتری پای صندوق می‌آیند.
نکته: طبق نظرسنجی گالوپ در سپتامبر ۲۰۲۶، ۸۹ درصد آمریکایی‌ها معتقدند فساد گسترده در دولت وجود دارد؛ رقمی بی‌سابقه که از بی‌اعتمادی فراگیر به نهادها خبر می‌دهد و می‌تواند نفرین میان‌دوره‌ای را برای جمهوری‌خواهان عمیق‌تر کند.
۳. نقشه میدان نبرد؛ کجا تصمیم گرفته می‌شود
طبق آخرین رتبه‌بندی Cook Political Report در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶، حدود ۲۱ حوزه انتخاباتی مجلس در رده «toss-up» قرار دارند و تعدادی دیگر در رده «lean». اغلب این حوزه‌ها در حومه‌های متغیر و مناطق لاتین‌نشین جمع شده‌اند:
در سطح سنا هم چهار ایالت میدان اصلی نبردند: اوهایو، جورجیا، آریزونا و نیوهمپشایر. Inside Elections به‌تازگی اوهایو و نیوهمپشایر را از رده «tilt» به «toss-up» ارتقا داده است. در فرمانداری‌ها هم جورجیا، نوادا، اوهایو و ویسکانسین همین رده را دارند؛ از جمله نبرد نمادین اوهایو بین دموکرات ایمی اکتون و جمهوری‌خواه ویوک رامسوامی.
این نقشه اتفاقی نیست. دقیقاً همان شکاف‌های اجتماعی‌ای را نشان می‌دهد که در بخش بعد می‌بینیم. حومه‌های متغیر و مناطق اقلیت‌نشین جایی‌اند که رفتار رأی‌دهی در سال‌های اخیر بیشترین تغییر را داشته است.
۴. شکاف‌هایی که نقشه را می‌سازند
شکاف شهری-روستایی در ۲۰۲۴ عمیق‌تر از همیشه شد. ترامپ در مناطق روستایی با حاشیه ۴۰ واحدی پیروز شد، در برابر ۳۱ واحد در ۲۰۲۰. شهرهای بزرگ هم با نسبتی تقریباً دوبرابری دموکرات‌گرا ماندند. اما نکته‌ای که به کار ۲۰۲۶ می‌آید در حومه‌هاست: برتری دموکرات‌ها در حومه از ۱۰ واحد در ۲۰۲۰ به تنها ۴ واحد در ۲۰۲۴ رسید. همان حومه‌هایی که حالا در پنسیلوانیا، میشیگان و آریزونا میدان toss-up شده‌اند.
شکاف نسلی هم قابل توجه است. حمایت رأی‌دهندگان زیر ۳۰ سال از دموکرات‌ها از ۶۱ درصد در ۲۰۲۰ به ۵۵ درصد در ۲۰۲۴ افت کرد. سهم آن‌ها از کل رأی‌دهندگان هم از ۱۶ به ۱۵ درصد پایین آمد، در حالی که سهم رأی‌دهندگان بالای ۶۵ سال از ۲۶ به ۲۹ درصد رسید. این ترکیب به‌طور ساختاری به نفع حزبی است که میان رأی‌دهندگان مسن‌تر قوی‌تر عمل می‌کند.
شکاف جنسیتی و تحصیلی هم دارد شکل تازه‌ای می‌گیرد. مردان زیر ۵۰ سال برای اولین‌بار اندکی به سمت ترامپ چرخیدند؛ همان گروهی که در ۲۰۲۰ با ۱۰ واحد به بایدن رأی داده بود. در همین حال رأی‌دهندگان دارای مدرک دانشگاهی همچنان به‌شدت دموکرات‌گرا و رأی‌دهندگان بدون تحصیلات دانشگاهی به‌وضوح جمهوری‌خواه‌گرا مانده‌اند.
از نظر موضوعی، اقتصاد و هزینه زندگی همچنان دغدغه شماره‌یک رأی‌دهندگان است؛ طبق داده Pew حدود ۲۷ درصد به‌طور مستقیم به آن اشاره کرده‌اند. مهاجرت، فساد و کارکرد نهادهای دموکراتیک در رده‌های بعدی قرار می‌گیرند. این ترکیب موضوعی میدان را برای هر دو حزب باز نگه می‌دارد، هرچند با توجه به محبوبیت پایین ترامپ، فشار اصلی روی جمهوری‌خواهان است.
جمع‌بندی
جمع‌بندی
محبوبیت پایین ترامپ، الگوی تاریخی نفرین میان‌دوره‌ای و نقشه‌ای با بیش از بیست حوزه رقابتی واقعی، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا زمینه یک تغییر قابل‌توجه در کنترل کنگره فراهم شود. با این حال تجربه ۲۰۲۲ یادآوری می‌کند که این الگوها همیشه قطعی نیستند. رویدادهای غیرمنتظره، از تصمیمات دیوان عالی گرفته تا بحران‌های خارجی، می‌توانند مسیر را تغییر دهند.
این ستون در هفته‌ها و ماه‌های پیش رو، تحولات کلیدی این مسیر را دنبال خواهد کرد؛ از تغییرات نظرسنجی‌ها تا نبردهای حقوقی بر سر بازتوزیع حوزه‌ها و تحولات میدانی در ایالت‌های کلیدی.
🔗 اکوموتیو | نبض اقتصاد و بازار
