غول جدید نفت ونزوئلا؛ رقیب Big Oil با پشتوانه آمریکا

🛢 غول جدید نفت ونزوئلا؛ رقیب Big Oil با پشتوانه آمریکا

ورود آمریکا به صنعت نفت ونزوئلا می‌تواند معادلات بازار انرژی را تغییر دهد.

دولت ترامپ این مداخله را راهی برای بازسازی صنعت نفت ونزوئلا، کنترل فساد و افزایش تولید معرفی می‌کند؛ اما برای شرکت‌های بزرگ نفتی آمریکا، ماجرا چندان ساده نیست. آنها حالا با رقیبی روبه‌رو هستند که برخلاف شرکت‌های خصوصی، پشتوانه مستقیم دولت آمریکا را دارد.

به همین دلیل، آنچه قرار بود فرصتی برای بازگشت سرمایه‌گذاران آمریکایی به یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان باشد، حالا نگرانی‌هایی درباره رقابت دولتی، ریسک سیاسی و آینده سرمایه‌گذاری در ونزوئلا ایجاد کرده است.

🔷 نبض ماجرا
شرکت North American Blue Energy Partners تحت حمایت آمریکا، کنترل حدود یک‌پنجم ذخایر نفت ونزوئلا را در اختیار خواهد داشت.
این یعنی دسترسی به حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده نفت.
ترامپ پیش‌تر از شرکت‌های نفتی خواسته بود حدود ۱۰۰ میلیارد دلار برای احیای صنعت نفت ونزوئلا سرمایه‌گذاری کنند؛ اما بیشتر غول‌های نفتی هنوز عقب ایستاده‌اند.
Chevron‏ تنها شرکت بزرگ آمریکایی فعال در ونزوئلاست و قصد دارد طی پنج سال آینده حدود ۷ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کند.
📌 پارادوکس ماجرا اینجاست: دولتی که سال‌ها از مداخله دولت در بازار انرژی انتقاد کرده، حالا خودش می‌تواند به یک بازیگر مستقیم بازار نفت تبدیل شود؛ چیزی که Big Oil چندان از آن استقبال نمی‌کند.

آمریکا چگونه وارد صنعت نفت ونزوئلا شده است؟

دولت ترامپ در حال حمایت از North American Blue Energy Partners، یک شرکت خصوصی کمترشناخته‌شده به رهبری بازرگان ونزوئلایی، Alejandro Betancourt، است.

این شرکت تحت طرح جدید آمریکا قرار است نقش بسیار بزرگی در صنعت نفت ونزوئلا پیدا کند و کنترل حدود یک‌پنجم ذخایر نفت اثبات‌شده این کشور را در اختیار داشته باشد.

حجم این ذخایر حدود ۶۵ میلیارد بشکه برآورد شده است.

اهمیت این رقم زمانی مشخص می‌شود که بدانیم ونزوئلا در مجموع یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت اثبات‌شده جهان است؛ به‌خصوص نفت سنگین حوزه اورینوکو.

برنامه شرکت جدید نیز فقط حفظ تولید فعلی نیست. این شرکت قصد دارد طی سال‌های آینده سرمایه‌گذاری و حفاری را افزایش دهد و تولید میادین نفتی ونزوئلا را احیا کند.

در ظاهر، هدف روشن است:

سرمایه + مدیریت آمریکایی + ذخایر عظیم ونزوئلا = افزایش تولید نفت

اما مسئله برای صنعت نفت آمریکا پیچیده‌تر است.

چرا Big Oil چندان خوشحال نیست؟

ترامپ پس از بازداشت نیکلاس مادورو در ژانویه، از شرکت‌هایی مانند ExxonMobil، ConocoPhillips و Chevron خواست برای احیای صنعت نفت ونزوئلا سرمایه‌گذاری کنند.

هدف، جذب حدود ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه برای بازسازی میادین فرسوده نفتی کشور بود.

اما تقریباً هشت ماه بعد، بیشتر شرکت‌های بزرگ همچنان در حاشیه ایستاده‌اند.

این رفتار یک پیام مهم دارد:

مشکل فقط میزان ذخایر نفت نیست؛ مشکل ریسک سرمایه‌گذاری است.

ونزوئلا سال‌ها با تحریم، بی‌ثباتی سیاسی، فساد، ضعف زیرساخت‌ها و مداخله شدید دولت در صنعت نفت مواجه بوده است.

یک شرکت نفتی خصوصی باید میلیاردها دلار سرمایه وارد چنین بازاری کند، در حالی که نمی‌داند دولت آینده ونزوئلا یا حتی دولت آینده آمریکا چه سیاستی اتخاذ خواهد کرد.

همین عدم قطعیت یکی از دلایلی است که غول‌های نفتی هنوز برای ورود گسترده احتیاط می‌کنند.

رقیب جدید چه تفاوتی با Chevron دارد؟

Chevron تنها شرکت بزرگ آمریکایی است که همچنان حضور قابل‌توجهی در ونزوئلا دارد.

این شرکت اعلام کرده قصد دارد طی پنج سال آینده حدود ۷ میلیارد دلار در ونزوئلا سرمایه‌گذاری کند.

اما North American Blue Energy Partners شرایط متفاوتی دارد.

این شرکت از پشتیبانی مستقیم دولت آمریکا برخوردار است و قرار است در مقیاسی بزرگ به ذخایر نفتی ونزوئلا دسترسی داشته باشد.

همین مسئله نگرانی جدیدی ایجاد کرده است:

اگر یک شرکت خصوصی با حمایت دولت آمریکا به بخش عظیمی از ذخایر نفتی ونزوئلا دسترسی پیدا کند، آیا در عمل به نوعی بازوی دولتی در بازار نفت تبدیل نمی‌شود؟

این همان چیزی است که بسیاری از مدیران صنعت نفت آمریکا را نگران کرده است.

تناقض بزرگ سیاست انرژی ترامپ

یکی از جذاب‌ترین ابعاد این ماجرا، تناقض میان فلسفه اقتصادی دولت ترامپ و اقدام فعلی آن است.

صنعت نفت آمریکا سال‌ها با مقررات سنگین دولتی و دخالت مستقیم دولت در بازار مخالفت کرده است.

دولت ترامپ نیز در دوره دوم خود تلاش کرده با کاهش مقررات زیست‌محیطی و وعده تسهیل مجوزها، آزادی عمل بیشتری به صنعت نفت و گاز بدهد.

اما حالا واشنگتن خودش در حال ایجاد ساختاری است که می‌تواند به یک بازیگر بزرگ و مورد حمایت دولت در صنعت نفت تبدیل شود.

یکی از نگرانی‌های مطرح‌شده از سوی فعالان صنعت این است که دولت با داشتن سهم مستقیم در تولید، دیگر فقط ناظر بازار نخواهد بود؛ بلکه می‌تواند از طریق همین شرکت، بر رفتار سایر تولیدکنندگان نیز اثر بگذارد.

در چنین شرایطی، مرز میان بازار آزاد و سرمایه‌داری دولتی باریک‌تر می‌شود.

چرا شرکت‌های نفتی هنوز وارد ونزوئلا نشده‌اند؟

یکی از مهم‌ترین دلایل، مسئله تغییر دولت است.

ممکن است امروز واشنگتن از سرمایه‌گذاری در ونزوئلا حمایت کند، اما دو سال بعد دولت آمریکا تغییر کند و سیاست جدیدی در قبال این کشور اتخاذ شود.

از طرف دیگر، آینده سیاسی خود ونزوئلا نیز همچنان قطعی نیست.

برای یک شرکت نفتی، سرمایه‌گذاری چند میلیارد دلاری زمانی جذاب است که بتواند بازگشت سرمایه خود را در افق ۱۰ یا ۲۰ ساله ارزیابی کند.

اگر قوانین مالکیت، تحریم‌ها، قراردادهای نفتی و رابطه واشنگتن و کاراکاس دائماً در معرض تغییر باشند، ریسک سرمایه‌گذاری به‌شدت افزایش پیدا می‌کند.

به همین دلیل، حتی پیشنهاد دسترسی به یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان نیز لزوماً برای متقاعد کردن Big Oil کافی نیست.

همه شرکت‌ها هم منتظر نمانده‌اند

با این حال، بازار کاملاً متوقف نشده است.

در کنار Chevron و شرکت جدید مورد حمایت دولت آمریکا، چند شرکت دیگر نیز اخیراً قراردادهایی برای فعالیت در ونزوئلا امضا کرده‌اند.

از جمله Primavera که قرار است روی دو میدان نفت سنگین در کمربند اورینوکو کار کند و Aspect Holdings که یک مطالعه فنی را با شرکت دولتی نفت ونزوئلا انجام خواهد داد.

Hunt Oil نیز پیش‌تر قراردادی برای توسعه دو میدان امضا کرده است.

نکته قابل‌توجه این است که برخی از این شرکت‌ها ارتباط نزدیکی با حامیان سیاسی ترامپ دارند.

این موضوع به حساسیت‌های سیاسی ماجرا اضافه می‌کند؛ زیرا حضور در صنعت نفت ونزوئلا دیگر فقط یک تصمیم تجاری نیست و با سیاست خارجی، تحریم‌ها و سیاست داخلی آمریکا گره خورده است.

نفت ونزوئلا چه اهمیتی برای بازار جهانی دارد؟

ونزوئلا یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارد، اما سال‌ها سوءمدیریت و تحریم باعث شده تولید آن بسیار پایین‌تر از ظرفیت بالقوه باشد.

احیای این صنعت می‌تواند در بلندمدت مقدار قابل‌توجهی نفت جدید وارد بازار جهانی کند.

از نگاه واشنگتن، افزایش تولید ونزوئلا چند مزیت دارد:

1. افزایش عرضه جهانی نفت؛
2. ایجاد یک منبع نزدیک به بازار آمریکا؛
3. کاهش فشار قیمتی بر مصرف‌کنندگان آمریکایی؛
4. کاهش وابستگی ونزوئلا به سایر قدرت‌های خارجی؛
5. ایجاد نفوذ اقتصادی و سیاسی بیشتر آمریکا در آمریکای لاتین.

اما همین مزایا می‌توانند برای تولیدکنندگان آمریکایی یک تهدید باشند.

اگر عرضه نفت ونزوئلا به‌سرعت افزایش یابد، قیمت جهانی نفت نیز می‌تواند تحت فشار قرار بگیرد و حاشیه سود تولیدکنندگان را کاهش دهد.

بنابراین Big Oil با یک پارادوکس مواجه است:

از یک طرف، ونزوئلا یک فرصت عظیم سرمایه‌گذاری است؛ از طرف دیگر، افزایش تولید آن می‌تواند به ضرر تولیدکنندگان فعلی تمام شود.

جمع‌بندی؛ آمریکا می‌خواهد نفت ونزوئلا را احیا کند، اما با چه هزینه‌ای؟

ورود دولت آمریکا به صنعت نفت ونزوئلا می‌تواند یکی از مهم‌ترین تحولات بازار انرژی آمریکای لاتین در سال‌های اخیر باشد.

واشنگتن امیدوار است با ایجاد یک ساختار جدید، سرمایه و فناوری آمریکایی را وارد صنعت نفت فرسوده ونزوئلا کند و تولید این کشور را افزایش دهد.

اما برای Big Oil، مسئله فقط میزان نفت موجود در زیر زمین نیست.

ریسک سیاسی، تغییر دولت‌ها، رقابت با یک شرکت مورد حمایت دولت و احتمال مداخله مستقیم واشنگتن در بازار، همگی محاسبات سرمایه‌گذاری را پیچیده کرده‌اند.

در نهایت، موفقیت این پروژه به یک سؤال اساسی بستگی دارد:

آیا آمریکا می‌تواند صنعت نفت ونزوئلا را به یک کسب‌وکار قابل‌اعتماد تبدیل کند، بدون اینکه خودش به بزرگ‌ترین بازیگر و تنظیم‌کننده آن تبدیل شود؟

اگر پاسخ مثبت باشد، ونزوئلا می‌تواند دوباره به یکی از بازیگران مهم بازار نفت تبدیل شود؛ اما اگر ریسک سیاسی بر جذابیت ذخایر غلبه کند، حتی ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر تحت کنترل نیز برای کشاندن Big Oil به ونزوئلا کافی نخواهد بود.